Hachelijke avonturen in derde deel Ingrid en Nicole

Het was lang wachten op het derde deel van het reisverslag van Ingrid en Nicole, het olijke en sterke Vlaamse fietsduo. Vorig jaar lag daar dan na vijf jaar wachten het derde deel over hun reis op hun stand op de Fiets- en Wandelbeurs. ‘In de ban van Dzengis Khan’ is het vervolg op ‘Op het ritme van de Toeareg’ (2011) en ‘De vloek van de Goeroe’ (2014).

In full colour en met vele foto’s doen de twee weer verhaal van hun avonturen tijdens het deel van de reis van Thailand naar de Beringzee door Siberië. De korte anekdotes buitelen over elkaar heen. De eerste helft van het boek gaat minder over het reizen zelf en meer over de bezienswaardigheden onderweg. Waar de vorige delen nog echt reisverhalen waren met wat informatie over de bezochte plaatsen, schuift de reeks met dit boek meer richting een reisgids dan een reisverhaal. En dat is jammer.

Cover en rug ‘In de ban van Dzjengis Khan’

Infopagina’s
De infopagina’s zijn flink uitgebreid, met gedetailleerde informatie over de genomen wegen, het aantal kilometers en de datum waarop gereisd. Maar hoe waardevol zijn deze infopagina’s? Het boek is twaalf jaar na hun reis verschenen. Wat voor nut hebben de pagina’s met ellenlange lijsten met namen van restaurantjes en hotelletjes met opmerkingen als ‘vriendelijk personeel’, ‘proper’, ‘afzetters’ en bij welke kilometerpaal ze staan. Grote kans dat die beschreven hotelletjes en restaurantjes allang over de kop zijn of van eigenaar veranderd. Een reisgids is na een jaar al niets meer waard op de ramsch, laat staan na twaalf jaar. Deze opsommingen onderbreken steeds het verhaal. Hun nut om een globaal overzicht te geven per land(sdeel) over de gemaakte reis schiet het voorbij door teveel details. Beter was het geweest als deze informatie algemeen was verwerkt in het verslag. Zodat de lezer, als hij het boek zou lezen omdat hij zelf ook die kant op wil, een indruk zou krijgen van waar op te letten.

Infopagina’s in het boek

De hoofdstukken gaan vooraf van een mooi duidelijk kaartje. Verder zijn de beschrijvingen van de toeristische bezienswaardigheden interessant. De musea, grotten, tempels, drijvende markten en oorlogskerkhoven zullen er ook na ruim een decennium nog wel zijn en het is aardig om te weten welke bijzonderheden er in een land te zien zijn. Het kan ook interessante informatie zijn voor een reiziger die zich wil oriënteren. Maar de lezer die geen plannen heeft deze contreien te bezoeken, beleeft de reis liever door de ogen van de schrijver. Hij komt er echter in eerste instantie met dit boek wat bekaaid vanaf.

Detail infopagina

Naast de infopagina’s over de afgelegde route langs restaurantjes zijn er ook pagina’s waarin tips, tradities en gewoonten bij elkaar gezet worden per land. Deze zijn interessant en leuk om te lezen. Er is ook informatie over waar op te letten bij het kamperen in extreme koude. Ook als je geen plannen in die richting hebt, geven ze een goed beeld over de omstandigheden waaronder zij kampeerden.

Witregels
Het lijkt alsof het aantal witregels flink toegenomen ten opzichte van eerdere delen. Is het verhaal te lang geleden beleefd? De ontmoetingen en voorvallen tijdens de reis, lijken te zijn verworden tot beknopte anekdotes. Precies zoals je een verhaal vertelt op een verjaardag dat je al vele malen hebt verteld. De details die het sprekend maken laat je weg. Het verhaal wordt tweedimensionaal. Bij tijd en wijle is het verhaal ook fragmentarisch. Dan wordt er bijvoorbeeld aangekondigd dat ze op weg gaan naar de hoofdstad. Als lezer verwacht je vervolgens iets te lezen over hoe die route is of in elk geval hoe het is om er aan te komen. Maar de volgende alinea gaat er over dat ze hun vervoermiddel proberen te verkopen en dan moet je als lezer maar concluderen dat ze dus inmiddels hun bestemming hebben bereikt.

Kaartjes per deel van de reis

Het anekdotische karakter verdwijnt als de bikkels aankomen in de minder toeristische en niet-toeristische gebieden Mongolië en Siberië, waar zij gedurende de winter doorheen reizen. Er zijn daar geen restaurantjes of hotels en als lezer zijn we eindelijk verlost van die lijsten. Het verhaal begint goed op gang te komen. De avonturen die ze beleven zijn wederom meeslepend en bloedstollend. Meerdere keren ontsnappen ze aan de dood, hoewel technisch gesproken Ingrid een paar minuten klinisch dood was. Soms door puur geluk maar vaak ook omdat ze ontzettende wilskracht hebben, niet bij de pakken gaan neerzitten, kennis in huis hebben, strijdvaardig zijn en inventief, ontsnappen ze op het nippertje aan rampspoed of komen er met beperkte kwetsuren vanaf. Zou die opvoeding bij de nonnen ervoor gezorgd hebben dat ze zo’n kordate reddende engel hebben? Je zou het bijkans gaan geloven.

Pagina met kledingadvies bij pooltemperaturen

Manuele voertuigen
Wat is gebleven is het reizen met verschillende mensaangedreven voertuigen. Onderweg verplaatsen ze zich afwisselend met riksja, kameel, tandem, paard, ligfiets, mountainbike en te voet met trekslede. Af en toe maken ze een korter toeristisch uitstapje zoals een oversteek naar een eilandje met een kajak of vissersbootje. Het gaat het duo om het scoren van zoveel mogelijk manuele voertuigen. Zo maken ze een uitstapje per bamboetrein (punteren over de spoorbaan met een karretje, voortbewogen door het afzetten met een boom), zitten ze kortstondig op een buffel en proberen ze met een luchtballon de Beringzee over te steken.

Begin van een hoofdstuk

Mijn eerste indruk van het boek was dat de ‘fietsmadammen’ moe beginnen te worden. De toon is nog altijd vaak grappig maar ook regelmatig wat klagerig. Iets wat ik niet ken van deze bikkels uit de vorige boeken. Problemen onderweg is hen niet vreemd, corruptie ook niet. Maar uiteindelijk begon het me te dagen: dit is een wat eerlijker boek. Want het imago van het immer olijke fietsduo doet Nicole & Ingrid ernstig tekort. Hun prestaties zijn ongeëvenaard en het is niet altijd makkelijk. Die kant van het verhaal wordt nu in dit boek naar mijn gevoel wat meer belicht. Hiermee is het niet meteen literatuur maar wordt het verhaal wel veel aangrijpender. Ook snijden ze enkele misstanden aan waar ze onderweg mee geconfronteerd worden, zoals de kindslaven in China.

Corruptie
Aan hachelijke avonturen is er in dit deel weer geen tekort. Ze worden aangereden in Vietnam. De politie laat geen ambulance komen en na een halfuur sleept Nicole dan maar zelf ten einde raad de bewusteloze Ingrid een taxi in. In het ziekenhuis op de eerste hulp lopen politiemannen op de gang te roken, zijn de matrassen doordrenkt met bloed en urine en hangt er de geur van rottend vlees. De dienstdoende dokters willen pas een röntgenfoto maken als Nicole vijf euro betaalt maar als ze de portemonnaie zien wordt het bedrag opeens 100 euro. Maar aan corruptie geven de twee nooit toe, ook niet als ze 24 uur vastgehouden worden bij de Russische grens en zelfs hun fiets op een gegeven moment gedemonteerd moet worden. Na drie uur wachten spreekt Nicole de directeur van het ziekenhuis, maar die geeft aan ook niet te kunnen helpen. Pas als de reisverzekering bevestigt dat ze alles zullen betalen, schiet het ziekenhuispersoneel eindelijk in actie.

Het boek is rijkelijk geïllustreerd

Ze brengen een nacht door in een gondel als de kabelbaanbediende hen is vergeten. Ze staan doodsangsten uit als er ’s nachts een hevige onweersbui losbarst en de gondel heen en weer slingert in de storm. Hongerig en koud komen ze de volgende dag uit een naar hun eigen urine stinkende gondel. Ze reizen met een kameel en een gammele kar door de uitgestrekte en verlaten Gobi-woestijn. Maar waar is de handleiding van de kameel? Hij zet zichzelf soms uit. Er breekt een wiel van de kar. Op een ochtend is de kameel weggelopen. Maar dat is allemaal nog niets met wat ze te wachten staat in Siberië.

Gruwelijke belevenissen
Het is een echte barre winter, zelfs voor Siberië. Nicole en Ingrid kamperen in de tent tot -50ºC. Elke nacht moeten ze om de vier uur de wekker zetten om iets te eten. Zouden ze dat niet doen, dan worden ze niet meer wakker want voedsel is brandstof om het lichaam warm te houden. Als het -55ºC wordt, zijn ze aangewezen op anderen voor de nacht. Ze maken een aantal gruwelijke belevenissen mee, waarbij de dood meerdere keren in de ogen wordt gekeken. Tot op een dag de zon schijnt en Ingrid hysterisch uitroept: “Nicole, Nicole, wordt wakker! Het is lente! Kijk dan toch, het is amper -39ºC!” Waarop Nicole grapt “Amai, dat wordt zweten!” Het is die combinatie van spanning en humor dat hun verhalen zo aantrekkelijk maakt om te lezen.

Gewoontes en gebruiken uitgelicht per land

De opmaak van het boek doet soms denken aan een zelfontworpen fotoalbum of plakboek. Met een randje ijspegels, een kader van touw of een thermometertje in de kantlijn. Een professioneel grafisch vormgever krijgt er direct hoofdpijn van. Het heeft ook iets aandoenlijks. Er is veel aandacht aan deze details besteed. Alsof het de compleet aangeklede schoolagenda is van mijn nichtje, volgeplakt met foto’s, glitter en stickers. De foto’s zijn typische vakantiefoto’s van de wat betere fotograaf zonder professionele apparatuur.

Deel 4?
De eerste twee delen van dit reisverslag bespraken we eerder in Bewondering voor Vlaams vrouwelijk fietsduo. Ook van eerdere reizen zijn boeken verschenen. Met de verkoop en lezingen over hun reizen (waarvan we er een bezochten) verdienen ze de kost voor toekomstige reizen. De bedoeling is dat ze binnenkort weer vertrekken (planning was zomer 2018). De vraag is of deel 4 en het laatste deel van deze reis ooit in boek verschijnt. Hierin trokken ze van Alaska via Canada en de V.S. naar Costa Rica en van daar via Afrika terug naar hun geliefde België.

Titel: Deel 3: In de ban van Dzjengis Khan
Schrijver: Nicole Dierckx & Ingrid De Wilde
Uitgeverij: Globetrotter
Taal: Vlaams*
Uitgave: januari 2019 (paperback, 496 pagina’s, full colour)
ISBN13: 9789080135956

Flaptekst op achterzijde

*) Beknopt woordenboek Vlaams-Nederlands

Accident: ongeval
Amai: mijn hemel!
Bottines: hoge schoenen, wandelschoenen
Goesting: lust of trek (in eten of seks)
Kinesist: fysiotherapeut

Voor overige woorden die Ingrid & Nicole gebruiken en die we niet kennen in het Nederlands, zie het Vlaams woordenboek. Uit de context worden echter de meeste typisch Vlaamse woorden meestal wel duidelijk.

2 Reacties op “Hachelijke avonturen in derde deel Ingrid en Nicole

  1. De verhalen vond ik leuk, de reisinformatie heb ik overgeslagen. Vooral die verhalen in de Siberische winter vo d ik indrukwekkend, maar soms ook onverantwoord.

    • Inderdaad. Er moest maar ergens een huisje zijn. Ze wisten volgens mij nu wel goed wat ze deden, sinds Noorwegen in een eerder deel.

Aanvullingen, tips, vragen? Laat hier je reactie achter:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s