Weinigen zullen ontkennen dat we in een hectische tijd leven. Of beter gezegd: werken. Opgehokt met twee man aan een bureau omdat er te weinig flexwerkplekken zijn, prestatiegericht en wie niet hard genoeg loopt, te weinig creatieve ideeën inbrengt of zijn kennis niet voldoende bijhoudt, vliegt eruit. Gelukkig hebben we af en toe vrije tijd om daar van bij te komen. Die tijd vullen we met hobby’s.
Maar de laatste tijd viel mij iets op. Ook hobby’s worden door sommigen soms beoefend alsof het werk of een wedstrijd is en niet gedaan wordt ter ontspanning. Dat uit zich in uitgelachen worden in het computerspel World of Warcraft omdat je uitrusting onder de maat is. Gekickt worden uit dungeons en voor ‘newbie’ uitgemaakt worden. Omdat je niet goed genoeg bent. Of helemaal niet uitgenodigd worden omdat je ‘iLevel’ te laag is. In de virtuele stad Dalaran gaan hangen met je nieuwe ‘mount’ (vervoermiddel) om deze te showen aan andere spelers. Een mount die je alleen maar kan krijgen als je zo goed bent dat je dungeons op ‘mythic’ niveau kunt doen én dat heel vaak gedaan hebt. Zo wordt een hobby ook een ratrace en ik pas daarvoor. Ik kom in Azeroth, de wereld van Word of Warcraft, om me te ontspannen. Ik geniet ervan in een mooie fantasiewereld te reizen en daar hele andere problemen te hebben (met orcs of demonen) dan in de echte wereld. Dus mijd ik maar de dungeons (lees: andere spelers) en ga lekker questen in mijn niet zo beste uitrusting. In het gewone leven interesseer ik me tenslotte ook niet voor kleding of een auto die mij zogeheten status verschaft.
Lang wachten voordat we te water mogen op het TKBN zeekamp
Wereldfietsers
Ik ben lid van De Wereldfietsers ondanks dat mijn voormalige vakantiefiets (een Gazelle Kathmandu) op het forum een keer helemaal afgesabeld werd. Hiermee kon ik toch niet fatsoenlijk een fietsreis maken van honderduizend kilometer naar Verweggistan over steenslagwegen? Gelukkig zei ik nog ‘fietsreis’ want ‘fietsvakantie’ wordt als te laag gezien door degenen die zoiets schrijven. Ook hier is de hobby weer een wedstrijd. De ‘helden’ binnen deze vereniging reisden over de hele wereld onder de meest erbarmelijke omstandigheden. De rest bestaat uit wannabe-wereldreizigers die zoiets dufs doen als fietsen naar Denemarken. Op een gegeven moment bedacht ik me dat ik zo’n ‘wereldreis’ helemaal niet op mijn wensenlijst heb staan. Ik zit niet te wachten op vaccinaties voor enge ziektes, burgeroorlog, visa’s regelen, Montezuma’s revenge of in een aftands Afrikaans ziekenhuis terecht komen zoals een oud-collega van mij, die moest vrezen voor zijn leven en behoud van ledematen terwijl de Alarmcentrale het verrekte om hem te repatriëren naar Europa.
Duiken
Bij de duikvereniging ging het voor sommigen er vooral om hoe diep je was gegaan en hoeveel duiken je had gemaakt. Er was een of ander ritueel bij je honderste duik. In mijn logboek staan misschien wel daarom 99 duiken. Er waren ook mensen die waren gestopt met schrijven in hun logboek na hun duizendste duik. Je komt vanzelf aan die aantallen als je duiken leuk vindt, dus heel erg competitief was dit niet. Bovendien wordt er binnen de duikvereniging op gehamerd dat juist de ervaren duikers vaker betrokken zijn bij een ongeval. Zij die denken het allemaal wel te weten, doen bijvoorbeeld de buddycheck slordig en krijgen daardoor eerder ongevallen. Maar je mocht alleen mee met bootduiken op de Noordzee als je niet alleen je drie-sters duikbrevet had maar de groep ervaren duikers ook vertrouwen in jou had. Overigens geen waterdicht systeem. Duiken kan gevaarlijk zijn.
Bij de honderste duik word je na afloop overgoten met meel en eieren
Zeekajaks
Er zijn twee kanoverenigingen in Nederland. De één houdt zich bezig met wedstijden en de andere is daarvan afgesplitst en heet de Toeristische Kanobond Nederland (TKBN), de vereniging waar wij lid van waren. De TKBN organiseert zeekampen. Tijdens dit evenement worden de kajakkers verdeeld over een groep voor beginners en een voor gevorderden. Nadeel was dat er aan de groep beginners ook gevorderden meededen die vandaag wat minder snel wilden varen. Bijvoorbeeld omdat ze last hadden van een blessure of pas grieperig waren geweest. Door deze deelnemers werd het niveau van de beginnersgroep te hoog voor beginners. Ik maakte mee dat ik alleen achterbleef op zee omdat onze begeleiders lekker hard wilden kanoën. Ik was geen slechte kajakker maar ik had die dag problemen met het op koers houden van mijn kajak in de stroming. Zelfs bij de toeristische kanoclub, gericht op recreatie, waren er competitieve kanovaarders te vinden. Vermoeiend en niet leuk. Na het zeekamp zegden we ons lidmaatschap op.
Rugzaklopers
Bij rugzaklopers (backpackers) gaat het tegenwoordig minder om de kilometers maar meer om de minder kilo’s. Je bent een watje als je meer dan negen kilo bagage meeneemt. Een tent of slaapzak is voor slappelingen. Je moet genoeg hebben aan een tarp (los tentdoek zonder grondzeil waar regen gewoon onderdoor waait terwijl de muggen op je feesten) en quilt (alleen bovenkant van mummyslaapzak). Verder slaap en wandel je in dezelfde outfit, anders neem je teveel mee en ben je een luxepaard. Anderen kampeerden tenslotte ook hiermee in Schotse winters dus hijs die extra lichte rugzak op je rug met ongepolsterde schouderbanden; als je schouders pijn gaan doen dan heb je gewoon nog teveel meegenomen. Je hebt toch niet een tandenborstel meegenomen hè?! Verder: als er een ‘makkelijk’ pad is naar de top dan neem je die niet. Je neemt de route aan de noordzijde van de berg die steiler en kouder is. Het gaat namelijk niet om de beloning van het uitzicht op die top maar dat je anderen die het makkelijke pad hebben genomen kunt aftroeven.
Veels te zware rugzak van 15 kilo
Ligfietsers
Ik dacht met ligfietsers een relaxt volkje gevonden te hebben dat zich niets aantrekt van anderen, want je moet een dikke huid hebben om op een afwijkende fiets te fietsen. Mensen die logisch nadenken en de meest effectieve fiets aanschaffen. Ook het ligfietsen heeft een sporttak: wie het snelste kan of wie zoveel honderd kilometer kan fietsen binnen zoveel uur. Daar heb ik geen probleem mee. Maar dat wordt anders als recreatieve tochten en woon-werkverkeer ook langs een meetlat worden gelegd: “Racefietser ingehaald? Dat is makkelijk. Het gaat niet om RIS maar om BIS (bromfietsen inhalen).” of: “Ik fiets vijftienduizend kilometer per jaar”. Ik denk dan “gefeliciteerd, ik lees lekker een boek in de trein op weg naar mijn werk”. De rijderslijst van Velomobiel.nl houdt bij hoeveel kilometer een fiets heeft gereden. Volgens mij ooit bedacht om te laten zien hoeveel autokilometers er al zijn uitgespaard met velomobielen. Die lijst is er dus níet om pochen hoeveel kilometer een fietser heeft gefietst maar om te laten zien hoeveel de fiets heeft afgelegd. Maar er zijn velomobilisten die vinden dat anderen met een tweedehands velomobiel pronken met de kilometers die de eerste eigenaar ermee heeft afgelegd. Get a life.
Gazelle Kathmandu verguisde vakantiefiets
Kennelijk willen sommigen overal een wedstrijd van te maken, zich bewijzen. Ik heb de meeste duiken gemaakt, ik heb de meeste kilometers gefietst, ik heb de hoogste berg beklommen, via de noordkant. Prima als je het doet omdat je het leuk vindt (intrinsieke motivatie) maar niet als je daarmee probeert te bewijzen dat je beter bent dan een ander. Die behoefte van sommigen om zich beter te voelen dan anderen uit zich ook op andere manieren. Het grotere huis, de nieuwere auto, merkkleding. Misschien is die extrinsieke motivatie niet erg, is het wat de mens verder heeft gebracht in de ‘vaart der volkeren’. Maar ik ben blij dat niet iedereen eraan meedoet. Zie bijvoorbeeld een ontwikkeling als ‘tiny houses‘ waar mensen kiezen voor een duurzamere leefstijl in een kleiner huis. Hoewel we moeten oppassen dat het weer geen wedstrijdje ‘wie is het meest duurzaam’ wordt.
Not miles but smiles
Voor het fietsen: metertjes zijn nergens voor nodig om bij te houden of je genoeg beweegt, daarvoor volstaat een simpel horloge. De nationale norm gezond bewegen schrijft voor dat je als volwassene 150 minuten per week matig intensief moet bewegen. Goed om te weten dat rustig fietsen geldt als matig intensief bewegen. Voor sommigen zou het volgens mij gezonder zijn het snelheids- en afstandsmetertje van hun fiets te halen. Want waar leidt al dat gejaag naartoe? Naar versneld versleten knieën en heupen, zenuwproblemen in de voeten, overbelaste peesaanhechtingen en andere blessures. Nog beter is een hulpmotortje te installeren. Niet alleen helpt dat tegen overbelasting van gewrichten en pezen maar ‘tuurlijk kan je dan die brommer bijhouden. Het bewijst echter niets meer. Het ontspannen fietsen kan dan eindelijk beginnen. Laatst las ik een mooie opmerking: meet je fietstochten niet in miles maar in smiles. Mijn voornemen voor 2018.
Ik wens iedereen een relaxt nieuw jaar met veel glimlachen.
Naschrift: op het blog Liggend Fietsen staat een interessant artikel over waar de ratrace toe kan leiden. Dat je ook moet oppassen met waar je intrinsieke motivatie vandaan komt. Zeker zij die vaak fietsblessures hebben en stress op het werk: wees gewaarschuwd.
Kampeerwijzer 
Wat een interessant en grappig stuk.
Ben weer geland op beide benen.
Met die twee dagen sneeuw en code rood daar zullen ze in Zwitserland heel erg om lachen,denk zelfs dat ze er om jodelen.Wel lekker rustig op de weg met de MTB,ligfiets gaat natuurlijk voor!Ik vind het wel fijn om door te fietsen,alleen mis je wel de omgeving,een ”zo maar rondje” dan neem je de omgeving beter in je op en geniet je meer.Als je dezelfde route in omgekeerde richting rijdt dan ontdek je hele andere dingen,wel even wennen,en je brein die snapt er niks van.
Hoe meer informatie ik binnen krijg,hoe minder ik weet en zweet :)
Een fijn ligfiets2018jaar!
Groet Ramsus
Tja, de competatieve drang en fanatisme zit bij veel mensen nogal diep in en zie je dus ook terug in allerhande hobby’s. Ik vind dat er ruimte moet zijn bij mensen die dat leuk vinden maar net zo goed voor mensen die daar geen behoefte aan hebben. Mensen dit opdringen en minder- of meerwaardig beoordelen adv zogenaamde ‘prestaties’ is inderdaad niet OK.
Als ligfietser heb ik wel aan de nodige wedstrijden mee gedaan vroeger, dat was leuk maar het kost me nu teveel energie en tijd. Ik vind het nog wel steeds leuk om lange afstanden te fietsen met mijn velomobiel. Het is dan vooral leuk om over dit soort dingen te hebben – en te meten met – mensen die dat ook doen en leuk vinden, er zijn natuurlijk zat mensen die het niet leuk vinden en zich er niet druk om willen maken. Ik vind het zelf niet leuk om bizar lange brevetten te rijden, dingen als Parijs-Brest-Parijs of London-Edinburgh-London vind ik gekkenwerk. Maar ik kan wel genieten van de verhalen van mensen die het wel doen.
Mensen die het prima vinden om op een fietsvakantie relaxed 80km per dag te rijden zou je eigenlijk niet moeten lastigvallen met dat jij het normaal vindt om 300km op een dag te doen. Zoek dan gespreksstof over de onderwerpen die je wel gemeen hebt, zoals kampeeruitrusting :)
Ik vind het verder ook leuk om lekker relaxed en rustig een stukje te fietsen, meestal met mijn rechtopfiets, met mijn vriendin, met vrienden of een groepje uit de buurt. Andere manier van fietsen, net zo goed leuk.
Oh begrijp me goed, ik geniet enorm van de verhalen van bijvoorbeeld Ymte en Peter over bijvoorbeeld Parijs-Brest-Parijs. Maar zij komen op mij over als hele relaxte vogels en geven mij niet het gevoel dat je dat ook moet kunnen om erbij te horen. Het zou anders worden als het tot norm werd verheven. Dat je pas een échte ligfietser bent als je P-B-P hebt gedaan binnen zoveel uur. Misschien doe ik P-B-P nog wel eens een keer, maar dan in drie weken, hahaha.
Dit stukje hoort voor mij in de ‘top-10’ van beste stukjes van Belle!
Maar, oei…. was dat ook de bedoeling van je? Bloggen hoort toch bij het onderdeel hobby’s? En een hobby moet niet op werken gaan lijken. Hoewel het er makkelijk in sluipt bij types als jij, die niet van half werk houden.
Ieder geval geniet ik elke keer van je fanatieke gedrag en van de vele reacties die dit oproept! Bijvoorbeeld die van Piet: ‘Mensen zijn voortdurend bezig zichzelf met anderen te vergelijken, zal vast een evolutionair trekje zijn. De massale verslaving aan social media versterkt dit nog meer’.
Mijn voornemen voor 2018 is minder social media en meer mindfulness. Bij Healthwatch.nu las ik deze tekst waar ik me helemaal bij aansluit:
Ik wil eenvoudig leven. Ik wil voor het raam zitten terwijl het regent en rustig een boek lezen. Ik wil schilderen omdat ik dat wil, niet omdat ik iemand iets hoef te bewijzen. Ik wil naar mijn lichaam luisteren, in slaap vallen wanneer het schemert en langzaam wakker worden zonder ergens naartoe te moeten. Ik wil niet geregeerd worden door tijd of geld of door andere kunstmatige beperkingen die mensen op zichzelf hebben gelegd. Ik wil gewoon oneindig en grenzeloos zijn.
Bloggen lijkt voor mij niet op werken hoor! Ik zie het ook niet als iets waar ik fanatiek mee bezig ben. Ook stel ik geen eisen aan andere bloggers, dan zou ik pas iets doen wat indruist tegen mijn eigen betoog hier. Iedereen mag van mij fanatiek met zijn hobby bezig zijn, zolang iedereen maar elkaar op zijn manier de hobby laat beleven. Grappig dat je dit een goed stuk vind. Het heeft maanden in de bak met ‘drafts’ gestaan omdat ik het eigenlijk een te negatief stuk vond. Met veel twijfel heb ik op de knop ‘publiceer’ gedrukt.
Twee heel verschillende verhalen over onderwerpen die veel gemeenschappelijk hebben: het werkelijk voortreffelijke stuk van Belle en de manier waarop Belle trouw blijft aan haar uitgangspunt: niet toegeven aan de dwang c.q. verlokkingen van de ratrace in welke vorm dan ook. Het andere stuk, dat van Ronny van Huffelen, is ook indrukwekkend in z’n bikkelharde analyse van zichzelf!
Ik ken maar weinig mensen die stukken van dit niveau kunnen schrijven, zonder vaag getheoretiseer (altijd gemakkelijk).
Voor de wat ouderen onder ons: denk vooral niet dat de hogere leeftijd automatisch een soort bescherming meebrengt tegen de ratrace, zij het door invloeden van buitenaf of door het eigen karakter! Het enige wat zeker is dat de prijs die je moet betalen voor deelname aan de ratrace bij ouderen eerder zal worden geïncasseerd!
Het is een ziekte van deze tijd, waakzaamheid is geboden…
In een naschrift heb ik de door jou genoemde blogpost van Ronny aangehaald. Uitstekende aanvulling op dit stuk over de ratrace.
Die sterren zijn een geintje, niets meer dan dan dat. Maar misschien wil ik er wel 10 halen, zou me toch met enige trots vervullen denk ik. Fietsen is gewoon lekker! En velomobielrijden is zeer geschikt voor introverte types zoals ik. Even tijd voor jezelf. Ja, en soms wil ik harder, harder dan anderen, of verder dan anderen. De uitdaging hoeft er niet te zijn om anderen af te troeven, maar kan er zijn voor jezelf. Voor het eerst op zee kayakken was vast ook een uitdaging. De eerste keer met rugzak door de bergen keek je naar uit, maar was vast ook spannend. Maar een racefietser/speedpedelec die hard gaat, kom me gerust voorbij, als hij heel hard gaat wil ik soms wel eens een stukje proberen mee te rijden.
In de auto, als iemand die voordringt ertussen wil, prima, van mij mag hij, altijd. Boeit me geen reet. Haantjesgedrag op de weg heb ik een schurfthekel aan, zoals knipperende lichten, of het de kant inrijden van Wim Schermer.
Ik doe de dingen die ik doe voor mezelf, wat een ander er van vindt, boeit me niets. Het gaat om het plezier.
En als iemand op ‘een lager niveau’ staat, prima, kan je die persoon verder op weg helpen. Ik ben ook blij als mensen mij helpen.
Ach, en voor de rest ben ik mens, dus soms reageer ik niet goed, of ben ik geïrriteerd, of ben ik juist blij.
Of die persoon op ‘een lager niveau’ (sic) is gewoon relaxt aan het genieten en misschien wil die niet ‘verder op weg’ (=ratrace) worden geholpen. Verder heb ik die dingen die je noemt dus nooit als een ‘uitdaging’ of zelfs als ‘spannend’ gezien. De motivatie is eigenlijk altijd ‘dat lijkt me leuk, laten we dat gaan doen’.
Ben je vergeten dat de sterren het gevolg zijn van dat iemand ooit tegen je gezegd heeft dat je pas een ervaren velomobilist bent na 50.000 kilometer? En dat je het zelf definieert als een ‘select groepje’? En dat je jezelf pas ervaren “mag” noemen vanaf 50.000 kilometer? http://redstrada.blogspot.nl/2016/11/sterren.html Iedereen mag van mij zelf bepalen wanneer hij of zij ervaren is. Ik had dat velomobielrijden na 1000 kilometer wel onder de knie. Toen was ik een ervaren velomobilist en leerde ik geen nieuwe dingen meer. Misschien leer ik wat sneller dan gemiddeld. Of had ik het einde van mijn leercurve bereikt en zou ik in de ogen van anderen nooit ervaren zijn geworden. Maar wat maakt dat eigenlijk uit? Waarom moet je ervaren zijn? Ik vind het juist veel leuker om steeds nieuwe dingen te blijven leren.