De laatste ruk naar huis

Om zes uur opstaan heeft als voordeel dat het nog lekker koel is. De receptie is pas om 8.00 uur open om de borg terug te krijgen van de sleutel van het acculaadstation en het tentnummer. Dus we zetten eerst lekker koffie op onze Vargo Woodstove. We halen daarna onze accu’s op, handelen de administratie af en zijn om half 9 op pad. Het is dan nog lekker rustig op de weg, weinig andere fietsers.

Ontbijt voor de tent

De goede kwaliteit van de Rheinradweg die gisteren ergens bij Orsoy begon, zet door. We kunnen lekker doorfietsen, veelal over een dijk langs de Rijn. Er staat nauwelijks wind en het is zonnig en 24 graden. Ideaal fietsweer dus. We gaan daarom proberen om de laatste twee etappes naar huis in één keer af te leggen en geen stop te maken bij een camping bij Arnhem. Het zal ervan afhangen of er niets lichamelijks gaat optreden. Soms krijg ik last van mijn rechtervoet en loop ik ’s avonds mank over de camping. Ook zit er een bilspier aan die kant die af en toe zit te piepen, dus we kijken hoe ver we komen.

Veerpont
Om vijf voor negen staan we bij de eerste veerpont, het Personenfähre Keer Tröch II. Er zitten twee mannen te wachten bij de picknicktafels die hier staan. Dave, die iets wakkerder is dan ik, vraagt “waar is de pont?”. Er ligt inderdaad geen pont aan de overkant. Die blijkt maar één keer in het uur te varen, vanaf 10.00 uur. Gelukkig weten we door het gesprek met de Nederlandse fietsers op Grav-Insel dat de Rheinradweg zowel bestaat op de linker- als rechteroever. Dus we besluiten niet een uur te verspillen met wachten op het veer maar de route te gaan volgen aan deze zijde van de Rijn, via de bordjes. Dat gaat goed, overal staan van die ANWB-achtige rood-witte wegwijzers voor fietsers met daaronder vierkante onderbordjes die de verschillende routes aangeven. Het enige is dat je nu bij elke afslag wat moet afremmen en terugschakelen om op die bordjes te kijken. Dat haalt de snelheid er wat uit. Helemaal als op een gegeven moment onduidelijk wordt hoe de Rijnroute nu verder gaat. Hebben we een afslag gemist? Het grote scherm van mijn iPhone 7 Plus is echt een pre ten opzichte van een Garmin GPS. Even uitzoomen geeft goed overzicht. We besluiten de borden naar Kalkar te volgen, daar kunnen we dan weer onze oorspronkelijke track oppikken. Even later zien we ook weer het onderbordje Rheinradweg verschijnen. Door de andere oever te volgen missen we wel Xanten en waarschijnlijk een mooi stuk fietsen langs twee meren: de Xantener Südsee en – Nordsee.

Personenfähre Bislich Keer Troch II vaart op zondag pas vanaf 10.00 uur

Tegen de lunch rijden we door Kleve, maar de bakker is gesloten. Die is op zondagochtend alleen open van 9.30 tot 11.00 uur. We vinden uiteindelijk een restaurant dat wel geopend is en we zijn nog net op tijd om een ontbijt geserveerd te krijgen. Anders is het weer warm eten. Op de kaart staan schnitzels en Schweine Medallions en daar hebben we geen trek in.

Appeltaart
Bij Millingen aan de Rijn rijden we Nederland in. Meteen valt het verschil met Duitsland op: overal zijn cafétjes en restaurants open. Gezelligheid. De pont vaart continu op en neer. Als fietser heb je in allerlei situaties voorrang, zoals bij het oversteken van een N-weg. Of er ligt een vluchtheuvel in het midden, zodat je makkelijker kunt oversteken. We verwachten vanaf hier goed door te kunnen rijden. Het is wel veel drukker met fietsers. Het is zondag, mooi weer en af en toe kunnen we fietsers niet inhalen omdat er teveel tegenliggers zijn. In Otterlo tanken we even bij met een iets te koude appeltaart bij de koffie. Dan is de warme Apfelstrudel met vanille-ijs en slagroom uit Duitsland toch lekkerder.

De grens. We verheugen ons op de goede fietsinfrastructuur in Nederland.

Vanaf Arnhem verlaten we de Rheinradweg. Vanaf hier hebben we met Brouter – Velomobil schnell – de laatste zeventig kilometer naar Almere uitgezet. Dit is werkelijk een geweldige route, over Otterlo, west langs Voorthuizen en op een goede manier door Nijkerk. Kennelijk loopt deze route ook niet samen met knooppuntroutes want al is het zondag en zonnig, we komen op dit stuk nauwelijks recreatieve fietsers tegen. Er zit alleen één schoonheidsfoutje in de route: deze wil ons over het Nationaal Park De Hoge Veluwe sturen en dat kost 9,80 euro per persoon. Dat is een beetje veel ‘tol’ voor een stukje van 11 kilometer. Sowieso heb ik nooit begrepen waarom zo’n groot stuk van de Veluwe in particulier bezit heeft kunnen komen, dat ‘Nationaal’ in de naam is bedriegelijk. Dus we zoomen uit op de kaart en we besluiten het fietspad te volgen dat langs de N311/N310 ten zuiden en westen van het afgezette gedeelte van de Veluwe ligt. Een mooi breed fietspad en omdat het zondag is, is de N-weg niet zo druk met autoverkeer.

Pont bij Millingen aan de Rijn

In de Flevopolder moeten we nog een stukje omfietsen, net als op de heenweg. Er zijn namelijk wegwerkzaamheden aan het Nijkerkerpad langs de N301. Gek genoeg is het stuk door de Flevopolder het zwaarste van de tocht: de molens staan flink te draaien en we hebben flink wind tegen. Tot Nijkerk hadden we geen wind.

Lege accu’s
In totaal doen we tien uur over de 168,8 kilometer naar huis. De computer van de fiets geeft aan dat we op één minuut na zeven uur hebben gefietst. De eerste honderd kilometer heb ik op stand 1 gefietst, totdat de eerste accu leeg was. Daarna heb ik in stand 2 gefietst, waar ik normaal in fiets (er zijn vijf plus-standen). Ook deze accu gaat op nul één straat verwijderd van ons huis. Ik heb geen last van mijn voet gekregen.

Computer van de GoSwiss Drive op onze oprit. De rechter cirkel geeft aan voor hoeveel kilometer ik nog stroom heb.

8 Reacties op “De laatste ruk naar huis

  1. Goedemorgen Belle en Dave,
    welkom thuis in de fietsershemel! Je omschrijft het zelf zo mooi: “… rijden we Nederland in. Meteen valt het verschil met Duitsland op: overal zijn cafétjes en restaurants open. Gezelligheid. De pont vaart continu op en neer. Als fietser heb je in allerlei situaties voorrang, zoals bij het oversteken van een N-weg. Of er ligt een vluchtheuvel in het midden, zodat je makkelijker kunt oversteken.”
    ’t Was een heel interessant verslag van jullie fietstocht, en sommige situaties die jullie beschreven kon ik mij heel goed voorstellen. De wat sinistere toestanden waarin jullie verzeild raakten hebben wij gelukkig in Beieren en München nooit meegemaakt. Ongetwijfeld komt dat omdat wij altijd in het meest welvarende en cultureel rijke deel van Beieren hebben verkeerd: Starnberger See en wijde omgeving, inclusief de Vooralpen, en de betere wijken van München. Èn de Beier is een slag apart, waarbij we ons prima op ons gemak voelen :-)
    Met het Noorden en Oosten van Duitsland hebben we weinig of niets. Zo waren wij een week of wat geleden op de fiets per ongeluk in Oeding verzeild geraakt: brrr…

    • We hebben twee jaar geleden in het rustige noorden van Duitsland met veel plezier gefietst op weg van en naar Denemarken maar daar misten we wel de gezellige Beierse Biergartens en Apfelstrudel. Eén van de leukste plekken in Duitsland vonden we in de buurt van de Forggensee bij Schwangau. We zaten nu in het westen en dat kwam op ons over als armoedig. Veel mensen hebben hier een slechte gezondheid: we zagen heel veel overgewicht, veel rokers (op elke hoek staat een sigarettenautomaat) en billboards met reclame voor roken gericht op jongeren, slecht dieet (bier, varkensvlees). Veel ‘white trash’ gezien: kind op de arm, peuk in de mond, a-sociaal gedrag. We misten ook de kleinschaligere natuurcampings of rustieke campings. Het gaat ons om natuurbeleving, het buiten zijn. Maar dat lukt niet als je in een zee van caravans moet bivakkeren terwijl de hele dag Sky Radio uit de speakers van je buren knalt.

      • Overirgens is het andere uiterste ook niet leuk : snoevende en snerende welgestelden gedragen zich ook onuitstaanbaar..

        Daar krijg je dan weer mee te maken op de duurdere campings…

        • Natuurkampeerterreinen zijn niet duurder, wij staan daar voor 15 euro. Er wordt wel van je verwacht dat je respecteert dat de mensen om je heen rust zoeken.

  2. Hallo Belle,
    Bedankt voor je verslag. Ik vond het erg leuk om te lezen. Ik vroeg me wel af hoe het navigeren met je iphone jis gegaan. Het was toch min of meer een experiment nu de garmin was thuisgebleven.

    • Ik omklemde mijn iPhone nog nét niet als een beertje in mijn slaapzak. In dit laatste verslag ga ik er wel op in hoe prettig het is om te navigeren op een groter scherm. Het is héél goed bevallen om te navigeren met Pocket Earth, om onderweg aanpassingen te kunnen maken in de route, om een apotheek, restaurant of andere camping te kunnen vinden. Super app.

Reageer op deze blogpost:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s