Reünie op Drie

Afgelopen weekend hadden we afgesproken met Magda en Jos op natuurkampeerterrein Drie. Wij ontmoetten elkaar hier vorig jaar terwijl zij aan het trainen waren voor The Great Divide trail (GDT) en wij voor onze wandelvakantie in Schotland. We wisselden materiaaltips uit. Inmiddels hebben Magda en Jos de GDT gefietst en was het tijd voor verhalen. Tijd voor een reünie.

Aankomst op natuurterrein Drie

Jos en Magda hebben de bijna vijfduizend kilometer lange Divide trail in slechts 10 weken gefietst. Met nog een stop van vijf dagen toen ze moesten wachten op onderdelen omdat er een fietsnaaf was gesneuveld. Ze zijn van vakantiefietsers halverwege de Divide Trail getransformeerd naar bikepackers. Met voortassen kregen ze namelijk last van shimmyen (zwabberend voorwiel).

Yellowstone-muts

Jos en Magda’s MTB’s met dikke banden zien er stoer uit. Ze gebruiken nog voortassen als achtertassen en verder wat bikepackingtasjes aan het stuur en frame. Tot onze verbazing komen daar tijdens het eten bereiden allerlei verse producten uit. Wij hebben een alleen een pakje sojamelk bij ons en zakje afgewogen muësli voor het ontbijt, bij Magda en Jos gaan er eieren en spek in de pan. Hun geodetische MSR-tent weegt 3,6 kilo, die van ons 2,12. We zien grote rechthoekige Therm-a-Rest slaapmatten. Hoe doen ze het? Kennelijk past er meer in die bikepacking-tasjes dan je op het oog zou vermoeden.

Bikepacking frametas en harnas voor waterfles

Belle denkt: “Wat een poespas, mijn ontbijt is al klaar!”

De Salsa MTB-fietsen hebben dikke tubeless banden. Jos heeft een Jones Loop H-Bar, handig voor bikepacking. Ze gebruiken Joe’s Super Sealant tegen lekken en als er bijvoorbeeld een grote doorn dwars door je band is gegaan repareer je dat met een Tubeless Repair Kit, te koop bij Decathlon. Jos moet een beetje lachen om mijn latex handschoenen in mijn reparatieset. Als je in plaats van kettingolie Squirt dry lube wax gebruikt, worden je handen niet vies van de ketting en trekt de ketting ook niet meer allerlei vuil aan. Dat lijkt me een goed idee voor de open ketting van de trike.

Dave probeert de MTB van Jos uit

Jones Loop H-Bar

Toen wij Magda en Jos vorig jaar ontmoetten, waren wij met de rugzak en hadden we verteld over onze velomobielen. Die wilden ze wel eens zien, dus gingen we dit keer met de ligfietsen. Dave op de e-trike en ik met de Quest XS, zodat ze beide fietsen konden bekijken. In de polder hadden we lekker de wind mee en een goed tempo maar op het oude land begon het klimmen richting Drie over klinkerwegen.

Bochtig pad over de Veluwe

Een heel mooi smal bochtig pad door het bos maakte deel uit van de route maar zo’n pad is niet ideaal voor een velomobiel. Een beetje teleurstellend dus, die ‘Velomobil schnell’-route van Brouter. Misschien was er geen andere mogelijkheid. Op de terugweg hadden we een flinke wind tegen. De snelheid met de velomobiel zakte naar 24 kilometer per uur. Ik miste de ondersteuning van de trike, die zet je in deze situatie een standje hoger zodat je ook 30 blijft rijden tegen de wind in of op klinkerwegen. Jaloers keek ik naar hoe Dave de viaducten en bruggen opvloog terwijl ik in granny gear omhoog pufte, mezelf troostend met de gedachte dat het nog altijd sneller gaat dan met een bukfiets.

Donkere naaldbomenbos

Dave heeft een nieuwe stoel op zijn trike gemonteerd, zodat hij meer onderuit en lager ligt. Deze BodyLink seat verbetert het bochtgedrag met zijn lange bovenlijf aanzienlijk. Hij kwam op het idee om dat hij zag dat ik veel makkelijker door de bochten ging, omdat ik met mijn korte bovenlichaam veel lager zit. Ik heb dan ook geen problemen met het bochtgedrag van de trike: hij voelt stabieler dan de XS en je kan er veel scherpere bochten mee maken.

Links de ErgoMesh-stoel van gaas en rechts de BodyLink seat met EVA-foam

Op het kampeerterrein laat Dave een transparante PET-fles met water op de stoel liggen, die werkt als een vergrootglas in de zon. Als gevolg hiervan smelt er een stuk weg van de zitting van zijn nieuwe zitje. Gelukkig was hij toch al van plan het EVA-foam te vervangen. De stoel met EVA-foam ademt namelijk niet en zit hard. Het zit allemaal wat spartaanser dan de standaard ErgoMesh-stoel van gaas. Dave meldt dat hij meer moet werken met het bovenlijf op deze stoel.

Gesmolten zitting

Verder hebben we op Dave’s fiets een soepeler veer geplaatst, die net stevig genoeg is voor zijn gewicht plus kampeerbagage.

Dit weekend werden dus de nieuwe stoel en veer getest. Conclusie is dat de soepelere veer het fietscomfort heeft verbeterd maar dat het EVA-materiaal van de BodyLink seat te hard is om lange ritten mee te maken, hopelijk biedt de bestelde AirFlow-zitting hier een oplossing voor.

Kampeerbagage op de trike in Ortlieb Back-Roller Pro Plus achtertassen

De boswachter waarschuwde ons voor het vallen van de avond voor vorst aan de grond maar op Drie is een stookhut met een kampvuur direct onder een schoorsteenpijp. Hier kan je de avond warm doorkomen. ’s Nachts hield ik het warm in mijn zomerslaapzak van 540 gram met lang wollen ondergoed, donsjackje, vapor barrier liner en aluminium bivakzak. Tijdens het eten bereiden ontdekte ik nieuwe handige producten die Magda had meegenomen. Houdbaar vlees in de vorm van Kips pulled chicken chilli en panklare rijst van Lassie ging er bij hen in de pan (naast allerlei verse groenten).

Geconserveerd vlees (niet te koop bij kleinere filialen van AH)

Kokerellen aan de picknicktafel

Panklare rijst van Lassie

De volgende dag werden we op de terugweg getrakteerd op een flinke winterse bui, die gelukkig snel weer overwoei. Tijdens het weekend was het gelukkig droog tijdens de juiste momenten, zoals het tent opzetten en afbreken en tijdens het avondeten en ontbijt. Het was een supergezellig weerzien en we hebben afgesproken dat er volgend jaar weer een reünie komt. Jos en Magda hebben dan als het goed is de Baja Divide Trail door Mexico gefietst.

Afscheid in het bos: drie verschillende fietsen (foto: Magda)

Na de regenbui

11 Reacties op “Reünie op Drie

  1. Het bochtige paadje ken ik, maar ik vermoed dat Brouter jullie flink om heeft laten rijden want daar hoef je echt niet over om bij de camping te komen. Als ik vanuit Almere zou komen zou ik via Ermelo en de Drieërweg gegaan zijn.

    • Zo’n vermoeden had ik al… meestal gaat het navigeren met Brouter wel goed. Het is wel een mooi paadje, alleen niet ‘schnell’ ;-).

  2. “Op de terugweg hadden we een flinke wind tegen. De snelheid met de velomobiel zakte naar 24 kilometer per uur. Ik miste de ondersteuning van de trike, die zet je in deze situatie een standje hoger zodat je ook 30 blijft rijden tegen de wind in of op klinkerwegen.”

    Ik heb jaren geleden ook op een E-Trike gereden (medische reden) en dat missen van de ondersteuning is heel herkenbaar. Door gewoon te blijven fietsen en roeifietsen heb ik uiteindelijk weer een goede conditie opgebouwd en nu heb ik die E echt niet meer nodig.
    Misschien toch iets vaker met de vm op stap gaan of de E uitzetten, want zelfs met tegenwind zakt mijn snelheid niet naar 24km/u en ik ben geen sterke rijder en ik mag het nog steeds doen met een magere 7,5 op de HB-schaal.

    • Grappig, ik kan het niet terugvinden maar de avond na onze tocht las ik ergens op Facebook/Twitter/een blog dat iemand ook met 24 km/u met een velomobiel tegen de harde wind in had gereden. We zitten hier in de open polder hè?! Ik had er nog op gereageerd met dat ik blij was dat ik de enige niet was. Ik heb vandaag weer ruim 70 km met de trike gefietst met een gemiddelde hartslag van 152. Dat is niet lager dan met de velomobiel dus ik stop er net zoveel energie in als met de velomobiel. Voor de conditie zou het dus niet moeten uitmaken welke fiets ik pak. Elektrische ondersteuning (E) wordt alleen gebruikt om sneller te gaan, niet om me minder in te spannen. Waar stroomlijn maar één remmende factor op de snelheid wegneemt (tegenwind), maakt E je ook sneller als er een grotere rolweerstand is (klinkers) of als je heuvelopwaarts rijdt.

  3. Ik ben ook terug gevallen naar ~25 km/u in het kaalste en platste deel in Flevoland bij Bft 5-6 frontale wind. Voelt dan net of je over de weg kruipt. Kwam net van het “oude land” ( = meer beschutting ) bij Nijkerk vandaan waar ik gewoon 30-35 km/u kruissnelheid kon halen.

    Is dus niet zo gek met een Quest denk ik. In polders is ook weinig om de wind te hinderen al ben je laag bij de grond. Op de windkaart waait het in delen van Flevoland ook vaak net zo hard als op het ijselmeer.

    In mijn geval kan het psychologisch effect zijn geweest van de vele grote windmolens die genadeloos laten zien dat je tegen de wind in rijdt en hoe krachtig die wind kennelijk is… ( woooeeesh….woeeesssh )

    Ik weet uit ervaring dat wind schuin voor en van opzij niet nadeling
    is maar frotale wind merk je zeker wel.

    Maar Wim heeft een punt dat bij velomobiel ontwenning de snelheid ook terug loopt. Die “E” levert natuurlijk wel portie kracht die je nu fijntjes zelf mag leveren, vooral bij de massa op gang brengen.

    Ik neem aan dat de witte spiervezels daarvan uitgeput raken en dan deels al uitgeschakeld zullen zijn bij kruissnelheid. Beter getrainde rode spiervezels waarbij de witte spiervezels niet in acte hoeven komen hebben daarvan geen last.

    Facinerend om bij een hardloopwedstrijd “Etiopisch model” rennende skeletten als 1e over de finish te zien dwarrelen, zo te zien zonder enige moeite en waarvan je je afvraagt waar hun spieren zijn zo dun zijn ze, om daarna op minuten afstand pas atletisch gebouwde renners te zien komen met uitpuilende aders op hun slapen, gutsend van het zweet…

    Het is me weleens opgevallen in de Ligfiets& dat veel duurwedstrijd velomobiel rijders ook zo’n “Ethiopische” fysiek hebben…..maar uitzonderingen bevestigen de regel he :-))

  4. Het was mijn tekst die je zocht Belle. Ik reed bij mijn rondje Afsluitdijk van Kampen tot aan de Afsluitdijk tegen de wind in, en hoe noordelijker ik kwam hoe harder de tegenwind was. Het zal ook wel aan mijn gebrekkige conditie hebben gelegen, maar ik reed inderdaad op een gegeven moment niet meer harder dan 24km/u. Op de Afsluitdijk kwam de wind van de zijkant en reed ik weer gewoon 30-35km/u, en vanaf Den Oever terug naar de Veluwe had ik de wind in de rug en ging het soms nog iets harder.
    Die Squirt dry lube wax gebruik ik sinds ongeveer een jaar voor de Gaucho. Inderdaad heel goed spul, de ketting wordt niet zwart en blijft heel lang goed gesmeerd. Maar om nou te zeggen dat je de ketting gewoon kan vastpakken zonder er vieze handen van te krijgen….
    Ik heb voor noodgevallen van die hele dunne plastic wegwerp-handschoentjes bij me. Ooit een keer nodig gehad met de Strada, en er natuurlijk pas achteraf aan gedacht om ze te gebruiken :-)

    • Op de heenweg met de wind mee reed ik in de polder met de velomobiel 38 km/u, een snelheid die ik met de trike nooit haal, omdat de motor daarvoor teveel weerstand geeft.

  5. Hey! Nog een leuke blog ontdekt! :) Binnenkort ben ik waarschijnlijk ook trotse QuestXS eigenaar. Weet jij toevallig hoe ver de voorwielen van elkaar staan? Dan kan ik al een autodakconstructie maken om deze te gaan ophalen :).

Reageer op deze blogpost:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s