Kortste ritje met velomobiel ooit: naar manueel therapeut

Vandaag maakte ik mijn kortste ritje ooit met een velomobiel: 1,7 kilometer heen-en-weer. Doel: de manueel therapeut laten kijken naar de ergonomie van de velomobiel.

Aanleiding was de post ‘Vering en ontsteking’ op het voormalige blog ‘Questbeleving’ van Casper. Hij heeft een slijmbeursontsteking opgelopen na het racefietsen. Daarop kwamen reacties van vier andere velomobilisten met soortgelijke problemen. Tel daar Dave en mij bij op en je hebt zeven velomobilisten met schouderproblemen: pees- of slijmbeursontstekingen. Toeval of is er een causaal verband?

Schouderklachten
En wat veroorzaakt de schouderklachten dan? Is het ’t sturen, het uitstappen, je houding tijdens het fietsen? De meningen zijn verdeeld. Een aantal van de tips in de reacties hebben wij al uitgevoerd: touwtje aan het stuur, schoudersteunen, bovenlijf trainen. Dat het uitstappen wel eens de oorzaak kan zijn vind ik een openbaring. Dave geeft na het lezen van het blog aan dat hij het inderdaad steeds in zijn schouder voelt schieten als hij zich uit de fiets opdrukt.

Zelf thuis eens geprobeerd om bewust in- en uit te stappen. Conclusie: je maakt inderdaad wel een paar hele rare bewegingen om uit de fiets te komen, een onbewuste handeling waar je normaal helemaal niet bij nadenkt.

Rob geeft in de reacties op Casper’s blog aan: “Vorig jaar heb ik dertig sessies gehad bij de fysio en daar ook laten zien hoe ik mijn fiets uitstap. De buiging die je moet maken in je schouder is heel onnatuurlijk en de krachten die erop komen te staan zijn ongelofelijk.” Dat bracht mij op het idee hetzelfde te doen. Eens kijken wat Paul, mijn manueel therapeut, kon adviseren om anders uit te stappen.

Ik stap in de fiets naar de manueel therapeut, een rit van 850 meter. Paul laat mij twee keer in- en uitstappen en bekijkt hoe ik zit als ik stuur. De stuurhouding is goed en instappen is geen probleem, ik laat mij grotendeels via de leuning van het zitje in de fiets  glijden met mijn armen omhoog. Maar dan het uitstappen.

Vogeltjesdans
Om uit te stappen maak ik eerst een soort beweging met mijn ellebogen naar buiten over de rand alsof ik de Vogeltjesdans wil gaan doen. Deze beweging is volgens Paul prima: niet belastend voor de schouders. Vervolgens kan ik me met mijn hakken in het hoekprofiel voor de brug in mijn fiets me met mijn benen omhoog werken via de leuning van de stoel. Ook goed.

hoekprofiel

De Nimbus 2000 heeft een L-vormig hoekprofiel voor de brug

Maar dan: het laatste stuk. In een Quest XS kunnen damesheupen niet bij de leuning van het stoeltje door het gat, daarvoor is het achteraan te smal. De beweging die je dan maakt is je handen op de kuiprand zetten achter je schouders en je opdrukken. Dát is een zeer belastende beweging voor je schouders.

Advies
Paul adviseert me mijn handen meer naar voren te zetten. Op die manier kost het meer spierkracht om me uit de fiets op te drukken maar dit is beter voor mijn schouders. Dus je handen niet achter je schouders plaatsen maar er voor. Voortaan dus even op letten met in- en uitstappen. Want dit doe je per een tochtje toch al gauw een paar keer, bij stops voor appeltaart, om te fotograferen en bio breaks.

Mijn manueel therapeut vond het heel leuk dat ik de velomobiel had meegenomen. Voor hem weer eens wat anders dan een standaard sessie.

15 Reacties op “Kortste ritje met velomobiel ooit: naar manueel therapeut

  1. Train regelmatig je bovenlichaam, dwz je borstspieren, biceps en zeker je triceps je zal zien je tilt jezelf met gemak uit je fiets.
    Je hebt dan genoeg kracht als je je handen wat minder ver naar achteren zet zodat je je schouders minder belast.
    Ik ben 195 cm en 100kg dus ik heb aardig wat op te tillen.

  2. Toen ik mijn quest pas had zaten er nog geen elleboogsteunen in. Bij het fietsen leunde het stuurtje met mijn handen op mijn buik. Dat voelde bij de schouders onnatuurlijk aan, ze hingen naar beneden en naar achteren. Bij lange ritten ging dat zelfs irriteren. Ik heb in die periode ook een slijmbeursonsteking gehad aan mijn rechterschouder, maar dat weet ik aan het verkeerd gebruik van de computermuis.
    Sinds een jaar of 2 rij ik nu met elleboogsteunen van Velomobiel.nl, dat rijdt een stuk meer ontspannen.
    Groeten, Marco.

  3. Het probleem is dat ieder net weer anders is gebouwd voor het in- en uitstappen.
    Jij zit dus erg diep en moet op de ‘vrouwen’ manier door het instapgat. Ik vind het al knap dat je dat lukt. Ik had er met mijn spierballen in de Q-Xs al een hele krachttoer aan. Maar ja ik kan mijn benen helemaal niet gebruiken. Die sleep ik slechts mee. Als doe ik op armkracht.

    Mensen waar de lengte uit het bovenlijf en niet uit de benen komt hebben een relatief voordeel. Die kunnen hun benen voldoende optrekken om af te zetten. In jou geval kun je nog wel afzetten op de L-profielen, maar die zitten voor mooi te ver weg. Je bent het sterkst met de voeten dichtbij, liefst onder je billen. Dus VOOR de brug.
    Als je dan Wim H. heet, getrainde armen en benen van het roeien hebt (Marloes ook!) en daarbij relatief korte onderdanen met smalle heupen tja. Dat is ideaal natuurlijk. ;-)

    In de Quest heb ik ruimte zat om mijn benen op te trekken. Ik druk mij eerst met mijn ellebogen op het hogere deel van mijn stoeltje. Het instapgat is ruim genoeg. Dus ik kan achterin mij recht omhoog opdrukken richting muts.

    Het ‘probleem’ is mij serieus genoeg dat ik daar afgelopen zaterdag voor de zekerheid nog eens goed naar gekeken heb bij Intercitybike. Ik pas precies in de DF (op mijn schoenen na) Maar uitstappen gaat geheel op armkracht met gestrekte benen. Daarna kun je bij een DF OP het stoeltje staan en uitstappen. Dus niet perse terug op (voor) de muts gaan zitten zoals bij een Quest.
    Dan moet je wel je benen onder je kunnen buigen. Dat lukte mij met moeite met vrij lang gangen op mijn armen (ik ben 183 lang, confectiemaat) Dus geen DF voor mij.
    De DF-XL geeft mij iets meer ruimte zodat ik mijn benen op het laatste moment voldoende kan buigen voor ik op de stoel kan gaan staan.
    Ik moet nog wat oefenen, maar je kan in de DF en DF-XL zelfs voorover staand in- en uitstappen. Zo doet Daniel het vliegensvlug. Dus nauwelijks op de armen steunend.

    • Ik kan mijn voeten niet op de brug zetten, daarvoor zijn mijn benen te lang, mijn knieën komen dan klem te zitten onder het dek. Vóór de brug trap je volgens mij door de bodem, net als in een zweefvliegtuig, maar dat terzijde want ik kan daar al helemaal niet met mijn voeten komen. Het hoekprofiel raad ik aan aan iedereen met schouderklachten. Als ik daar met mijn hakken op sta, kom ik met het bekken tot de rand van de kuip, dus helemaal omhoog in het zitje. Mijn benen zijn dus lang genoeg om daarmee helemaal omhoog te komen vanaf het hoekprofiel. Alleen moet ik dan nog even de shake maken, om de heupen door het gat te krijgen. Als de stoel in de Quest (XS) je gewicht kan dragen, dan zou je er toch ook op moeten kunnen staan? Of zie ik iets over het hoofd. Ik zal eens proberen of dat gaat maar ik denk dat ik dan alsnog ook m’n armen nodig heb.

      • Op de stoel staan is volgens mij geen probleem, doe ik tenminste ook vaak.

        Bij het uitstappen duw ik, voordat ik uitklik, mijzelf vanuit de benen al een stukje omhoog. Daarna klim ik uit en duw ik me met mijn handen op de instaprand een klein stukje verder omhoog, Daarna kan ik mij weer verder omhoog duwen door mij met de voeten af te zetten.
        Het laatste stukje duw ik mij weer vanuit de armen omhoog.

        Ik heb de afgelopen week even goed opgelet hoe ik uitstap. Instappen is sowieso geen enkel probleem.

        Oh en Theo, bedankt voor het compliment :-)

  4. Ik ga morgen gelijk oefenen. Mooi onderzoek. Ik ben wel benieuwd of er nog meer Velomobiel rijders met dit probleem kampen. Als je het allemaal zo leest kan dat bijna niet anders.

  5. Ah, interessant vervolg op mijn post :) Maar, het ontstaan bij mij, de blessure, is niet gelegen in het uitstappen, maar racefietsen op een bukker. Daarbij leun je op je polsen en sde klappen worden in alle gewrichten opgevangen. Mijn schouder rechts is daar kennelijk erg gevoelig voor. Was ook niet voor niets gaan ligfietsen, dus.
    Uitstappen: ellebogen op de rand en handen vooraan ook, rechtervoet op de brug en deels omhoog; dan ga ik om het zo maar te zeggen “achter op het stoeltje” zitten. Dan handen naast mijn lichaam en ik druk met armen en duw met rechterbeen mezelf eruit. Zonder last van schouders.
    Zo te lezen aan wat je manueel therapeut aanbeveelt, zit ik aardig in de goede richting. Maar ja, slechts 72 kilo op te duwen en breed ben ik ook al niet.

    • Ja je had het eigenlijk al beschreven in een reactie op je eigen post, alleen dacht ik toen: dat doe ik al zo maar toch gaat er nog iets niet goed. Vandaar dat ik net als Rob de fiets maar eens heb meegenomen naar een sessie. De enige waardevolle aanvulling van mijn manueel therapeut is: niet je handen achter je schouders plaatsen maar meer naar voren, naast je. Dat vond ik nog wel een goede aanvulling op al gegeven tips.

  6. Ik denk dat de therapeut gelijk heeft ( ik herken de armen achter de schouders bij opdrukken uit de velo ) en zal de andere voorgestelde methode zeker een tijd lang proberen.

    Omdat veel zwaardere oefeningen ( krachtraining met halters tot aan 95 kg ) geen pijn doen en enkele lichtere ( luttele 12 kg ) die dezelfde spiergroepen als uitstappen aanspreken wel denk ik dat jij Belle de juiste conclusie trekt.

  7. Ha, ik doe het dus ook helemaal verkeerd; net als brandweerquest duw ik mij met de armen uit de fiets. Mijn handen moeten flink achter mijn schouders op de rand vanwege de balans. Gelukkig nooit last van mijn armen of schouders gehad.

  8. Belle,

    Interessante post. Ik heb geen problemen gelukkig maar ik ga, als ik straks weer in de fiets klim, toch eens opletten hoe ik dat doe en hoe ik er daarna weer uitklauter.

    groet,
    Paul

  9. Het instapprobleem was bij het VeloTilt- team ook al opgevallen, we hebben dat opgelost door de hele bovenkap naar voren weg te laten scharnieren.
    Er ontstaat dan een zee van ruimte.
    Op deze manier is instappen een stuk simpeler geworden en is de bereikbaarheid van het aandrijfmechanisme 100% verbeterd.

Reageer op deze blogpost:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s