Glibberen en glijden

Gisteren werden we wakker met een prachtig wit sneeuwlaken over de wijk. Helaas was het niet van lange duur. ’s Middags ging het al dooien en werd de sneeuw blubber. Daar waar de zon op stond was de sneeuw aan het eind van de middag alweer grotendeels weg. Vannacht heeft het licht gevroren, voor vandaag is er lichte regen voorspeld. Een bewolkte dag.

We hebben een ritje van 70 kilometer gepland. Als we de wijk uitrijden langs de Lage Vaart (dit is de LF20) en hebben er meteen een lekker gangetje in. Echt zo’n dag dat het lekker gaat en je fijn kunt doortrappen.

Sneeuw en ijs is heel mooi, net als de ijskoningin. Maar iedereen die de kronieken van Narnia heeft gelezen weet dat de ijskoningin ook minder mooie karaktertrekken heeft. Ze kan boosaardig zijn. Als snel maken we daar kennis mee.

Glijbaan
Een stukje verder gaat het pad langs de wijk over in de Kotterbosweg. De LF20 Flevoroute verandert hier in een ijsbaan. Hier heeft gisteren de zon kennelijk haar werk niet kunnen doendoor de bomen en is de overgebleven sneeuwblubber vannacht weer opgevroren. In het ijs zitten sporen die fietsers hier gisteren gemaakt hebben.

De velomobiel hobbelt over het ijs, de drie wielen pakken om beurten een ander spoor in het ijs op en het lijkt daardoor wel alsof de wielen niet meer met elkaar sporen. Ik verlaag mijn snelheid naar 18 kilometer per uur, want af en toe heeft de staart de neiging om uit te breken en dwars te gaan op de weg, toch corrigeert de fiets zich weer goed. Af en toe is de fiets echt onbestuurbaar en glijden we op drie wielen. We zien mensen fietsen op twee wielen, we hebben het met ze te doen. Als ze omvallen vallen ze ook nog een heel eind naar beneden. We willen niet ruilen.

IMG_8571

De wraak van de ijskoningin

Slechts één keer slipt mijn achterwiel door bij het kracht zetten, in een bocht. Ik heb dus goed grip op het ijs met mijn winterband achter (een Continental Top Contact Winter II). Ik heb deze band gekozen naar aanleiding van een test door Wim Schermer, ik vond dat hij daar een goede testmethode voor had bedacht, in tegenstelling tot die mafkees van de Fietsersbond.

Dave had ook het gevoel goed grip te hebben maar slipte wel wat vaker door met zijn Marathon Racer achterband. Dat hoeft echter niet te betekenen dat zijn band een slechtere grip heeft dan die van mij. De testomstandigheden zijn namelijk totaal verschillend. Dave heeft een andere fiets, is een stuk langer en weegt daardoor 20 kilo meer, heeft langere cranks, zet meer kracht. Voor hebben we allebei Marathon Original (Greenguards) er onder liggen. Dave had minder last van het uitbreken van zijn achterwiel, wellicht een verschil tussen XS en Quest?

Gladde stukken
We verlaten de Flevoroute voor het gestrooide wegdek van de Praamweg en besluiten onze geplande route niet te rijden. We gaan linksaf de Knardijk op, ook hier zitten nog wat gladde stukken maar niet zo erg als op de Kotterbosweg. Bij de Oostvaardersdijk gaan we linksaf. Hier is het goed gestrooid. Na een plaspauze spot Dave twee racefietsers in de achteruitkijkspiegel. Hij waarschuwt me: “Racefietsers!” Terwijl we tegenwind hebben, krijgen we last van het RMONI*-syndroom. Tegen de wind in trap ik een heel stuk 33 kilometer per uur en lopen we op ze uit. Ik vermoed dat de racefietsers ongeveer 30 rijden. Ze halen ons niet meer in.

Dave_in_Quest_zwarte_muts

Dave heeft er zin in

Een nieuw doel van dit ingekorte ritje wordt de fietsbrug in het Koopvaarderspad over de Buitenring. Die wil ik vandaag even bekijken. Hier stonden aan beide zijden van de brug van die slalom-hekjes waardoor je moest afstappen van je ligfiets om deze te kunnen passeren. Met de velomobiel nam ik deze brug maar helemaal niet. Onlangs heb ik er een melding bij de Fietsersbond van gemaakt. In eerste instantie werd mijn melding afgewezen maar na een paar keer heen en weer mailen, waarin ik het probleem wat verder uitlegde (ik snap dat de fietsbrug beschermd moet worden tegen gemotoriseerd verkeer maar dat kan ook met een vertikaal paaltje), gaf de gemeente aan de slalomhekjes te vervangen door een paal. We gingen eens kijken hoe het er voor stond en tot mijn verassing waren de slalomhekjes verwijderd en staat er nu aan één kant een stevige betonnen paal. Daar kan ik met de velomobiel net langs, dus ik moet stapvoets rijden, maar ik hoef niet meer uit de fiets te klimmen, dus dat is een hele verbetering.

IMG_8573

Koopvaardijpad zonder slalomhekjes

Vandaag dus door het ijs maar 34 kilometer gereden. Daarmee komt de teller voor dit jaar precies uit op 400. Vorig jaar was het 17 mei toen we op die afstand zaten, nu is het de laatste week van januari. Als ik de route via de Routeplanner van de Fietsersbond had gemaakt, met de optie ‘via strooiroutes’, waren we verder gekomen. Een leermomentje. Maar nu weten we wel hoe het is om over ijs te rijden.

*) Racefietsers Mogen Ons Niet Inhalen-syndroom. Dit is een lichtere vorm van RIS, waar veel velomobilisten aan lijden. Niet-behandelde RIS kan overgaan in BIS**.

**) Bromfiets Inhaal Syndroom

4 Reacties op “Glibberen en glijden

  1. Zoals jij de ‘Glijbaan’ omschrijft, zo was ook voor een groot deel onze heenweg naar de OBT14.
    Ik stuiterde soms echt alle kanten op, maar de XS brak bijna nooit uit van achteren. Ik heb ook een Racer als achterband.

    • Die gedachte kwam vanmiddag inderdaad bij me op: dit is wat de mensen op weg naar de OBT hebben gehad. Mijn fiets dreigde vanmiddag steeds dwars te gaan over de weg. Was ik bang voor, want geen zin om op mijn zijkant te belanden.

Reageer op deze blogpost:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s