Boek: Mijn Leven In De Wildernis

Mirjam komt uit de achterhoek, ontmoet als 22-jarige op reis door India de dertig jaar oudere Nieuw-Zeelandse Peter en besluit met hem een ‘moderne nomade’ te worden. Het stel trekt door de natuur van Nieuw-Zeeland met hun tent en wonen af en toe in berghutten. Hun enige bezit past in twee rugzakken. Ze leven grotendeels van de natuur en het enige dat ze in een winkel kopen is rijst, meel en bonen. Omdat ze weinig nodig hebben, is de 3000 euro jaarlijkse rente op hun spaargeld hoog genoeg om van rond te komen.

Dit is zo’n aantrekkelijk verhaal, met een mooi plaatje erbij van een sportieve Mirjam, dat je hoopt dat als je het boek Mijn Leven In De Wildernis gelezen hebt, dat je geïnspireerd bent geraakt of op zijn minst eenmaal hebt gefantaseerd over het verkopen van je huis, het opzeggen van je baan en net als de schrijfster een ‘rat race refugee’ te worden. Of een ‘Maverick’, zoals Peter, de man van de schrijfster, de moderne nomaden noemt. Maar dat gebeurt niet.

Cover van Mijn Leven In De Wildernis.

Leren jagen
Waarom gebeurt dat niet? Daar is moeilijk één reden voor aan te wijzen. Eén van de motivaties om de natuur in te trekken is voor Peter en Mirjam dat ze zichzelf leren redden voor als de beschaving in elkaar stort door bijvoorbeeld overbevolking, een ramp door genetische manipulatie of een wereldwijde klimaatoorlog. Dat is een erg negatieve drijfveer. Ten tweede hangt Mirjam nogal aan Peter. Hun relatie is niet gelijkwaardig. Van hem leert zij alle (eetbare) planten te herkennen, te jagen, broodbakken boven een vuur, een moestuin onderhouden. Andere zaken zoals navigeren laat ze altijd aan hem over, waardoor ze zich in haar eentje niet zou kunnen redden. Mirjam, die haar naam in verband met de Engelse uitspraak wijzigt in Miriam, zegt daar zelf over:

Ik vond het lastig dat ik altijd de leerling was, degene die ‘onderricht’ kreeg. Soms vergat ik details en als ik iets voor de tweede of derde keer vroeg, begon Peter te zuchten en zei: ‘Dat heb ik al een keer uitgelegd.’

Dat er een team nodig is om te kunnen overleven in de natuur is tot daar aan toe, maar de verhoudingen tussen Peter en Mirjam lijken scheef. Hij is haar leraar en gids, zij volgt (letterlijk). Wel leert ze in de jaren steeds meer zelf te doen. Maar dan is het Peter die – in mijn ogen nogal bevoogdend – zegt:

‘De afgelopen tien jaar ben je op een heel natuurlijke wijze ook steeds volwassener geworden,’ zei Peter. ‘Je bent niet meer bang om alleen te zijn. In plaats van zekerheid in mij of in onze relatie te zoeken heb je zekerheid in jezelf gevonden. Weet je nog dat je jaren geleden zekerheid wilde creëren door een cocon om ons heen te spinnen?’ ‘Hm, ja…’ knikte ik. ‘Nou, volgens mij is de cocon opgelost. De vlinder is uitgevlogen.’

Hoewel ze schrijft dat ze gelukkig is, vind ik hun motivaties en relatie deprimerend. Je merkt dat ze zich uit de maatschappij hebben teruggetrokken omdat ze worstelen met zaken als opgelegde sociale conventies. Ze vluchten ergens voor.

“Naarmate we langer onderweg waren, voelden we hoe onze geest zich steeds meer wist te bevrijden van de last van het verleden en de toekomst.”

Van welke ‘last’ ze zich bevrijdt uit het verleden blijft onbelicht. In interviews en haar bio wordt juist de nadruk gelegd op Mirjam’s gelukkige jeugd in de Achterhoek.

Zijn versus worden
Het boek deelt oppervlakkige ‘mindfullness’ levensinzichten als dat het zou gaan om het ‘zijn’ in plaats van waar de mens “altijd” mee bezig is: ‘worden’. Maar ook Mirjam zal uiteindelijk ontdekken dat niets altijd hetzelfde blijft. Zo is bijvoorbeeld oud worden echt niet uit te stellen door te leven in het ‘hier en nu’. Mensen ontwikkelen zich nu eenmaal. Peter kan af en toe deprimerend verwijzen naar zijn aankomende dood, Mirjam wijzend op hun leeftijdsverschil.

‘Op een dag, mijn lieve Miriam, ga ik dood en blijf jij leven,’ zei hij teder. ‘Misschien wil jij al lang voordat dat moment aanbreekt je eigen weg gaan. En moet ik je laten gaan. Je bent vrij om te gaan wanneer je maar wilt.’

De levensles ‘live is what happens to you while you’re busy making other plans’ moet het stel kennelijk nog leren. Want wie zegt dat Peter als eerste zal overlijden. Mirjam kan van een richel vallen of ziek worden…

Het verhaal vertelt over in welk seizoen ze in welk gebied verblijven, het (leren) jagen, de wandelingen, het maken van vuur, het zetten van thee en de enkele ontmoetingen met mensen. Het boek beschrijft het weer, de natuur en over wat het met je geest doet om zolang in de natuur te verblijven, zoals ‘mystieke’ ervaringen waarbij de aanwezigheid van een plant gevoeld wordt. Bij tijd en wijlen is het verhaal dan gewoon saai. Twee mensen die kamperen in een berghut. Er gebeurt niet zoveel. Ze gaan na een tijd naar de volgende berghut.

Romantisch is anders
Een praktische gids is het boek niet. Staan ze nog op een adres ingeschreven, hoe regel je je belastingen, dat soort praktische kanten van het verhaal worden niet belicht. Wel trouwt Mirjam op een gegeven moment met Peter, zodat ze de Nieuw-Zeelandse nationaliteit verwerft. Romantisch is anders.

In de lente van dat jaar trouwden Peter en ik. Het kwam erop neer dat ik hem zo ongeveer naar het stadhuis moest slepen want hij was tegen het huwelijk. Hij was ervan overtuigd dat een huwelijk tussen ons uiteindelijk als een zware last zou voelen en het einde van onze relatie zou betekenen.

Het verhaal eindigt met (spoiler alert) dat ze een aanbod krijgt dit boek te schrijven. Mirjam neemt het aanbod aan, ook al was ze vroeger – naar eigen zeggen –  op school slecht in taal. Peter stimuleert haar: als je kan leren jagen, kan je ook een boek leren schrijven. En zo is er dus een middelmatig geschreven boek in de schappen van de boekwinkel beland. Want ook al leef je misschien een apart leven, er interessant over kunnen schrijven is iets anders.

Trouwfoto in het e-book

Voltooid verleden tijd
Als lezer verwacht je dat het boek zal eindigen met dat ze weer terug is in de maatschappij. Vanwege een inkeer, ongeval, heimwee, ziekte of wellicht het overlijden van Peter. Deze verwachting wordt veroorzaakt doordat er vaak gewisseld wordt van verleden tijd naar voltooid verleden tijd, zoals in deze zin:

Ik lette goed op tekenen van vermoeidheid of overmatige inspanning bij Peter en mijzelf, maar gelukkig zijn we al die tijd niet ziek geworden en hadden we geen last van chronische pijn.

Deze stijl wordt vaak toegepast. Als lezer raak je daardoor uit het verhaal, omdat er opeens afstand wordt genomen en het duidelijk in het verleden heeft afgespeeld, met de suggestie dat het nu niet meer zo is.

Floortje Dessing
Er zijn hiaten in het boek. Zo staan er een aantal foto’s in waaruit uit het onderschrift blijkt dat tv-presentatrice Floortje Dessing die genomen heeft. Maar in het boek wordt niets verteld over een ontmoeting met Floortje Dessing. Het blijkt dat zij een aflevering van het tv-programma Naar Het Einde Van De Wereld heeft gemaakt over het leven van Mirjam en Peter.

Het echtpaar Lancewood met rechts Floortje Dessing

Mirjam lijkt het zelf nog niet door te hebben maar Peter remt haar in haar zelfstandigheid en het verkrijgen van zelfvertrouwen. Zo neemt hij het haar kwalijk dat ze de eerste keer als ze gaan kanovaren niet weet hoe ze moet reageren in stroomversnellingen. Eentje die haar in een hevige storm extra bang maakt door zoiets te zeggen als:

‘Zie je die takken boven ons?’ zei Peter. ‘Vroeger noemden ze eucalyptusbomen weduwmakers. Als er een tak van zo’n boom afbreekt, zijn we allebei dood.’

Of als ze aangevallen worden door een valk maar zich met de wandelstokken boven het hoofd goed weten te beschermen:

Peter begon ondertussen een verhaal te vertellen over een vriend van hem die ooit te dicht bij een valkennest was gekomen – en daar een enorm litteken in zijn gezicht aan had overgehouden.

Wie weet bevrijdt Mirjam zichzelf in het volgende deel nog eens echt, dit keer van Peter.

Titel: Mijn Leven In De Wildernis
Schrijver: Miriam Lancewood
Uitgeverij: Kosmos
Eerste uitgave 2017
ISBN 978 90 215 6409 8 / 978 90 215 6410 4
Paperback 320 pagina’s / e-book

Positieve recensie
Dagmar Valerie heeft op haar blog een heel positieve recensie over dit boek geschreven. Eerst wilde ik hier naar naar haar blog verwijzen met de mededeling dat er ook mensen zijn die het wél een erg aansprekend boek vinden. Toen las ik echter op de pagina ‘Over mij‘ dat Dagmar werkt voor VBK Media, waar ze verantwoordelijk is voor de marketing & PR van boeken. VBK Media is een samenwerkingsverband van tien uitgeverijen, waaronder uitgeverij Kosmos, de uitgever van Mijn Leven In De Wildernis. Serieuze media hebben het boek niet gerecenseerd, alleen is het verhaal over de schrijfster wel aan bod gekomen in diverse media.

Onderaan Dagmar’s blogpost staat “Dit artikel bevat affiliate links waardoor ik een vergoeding ontvang en deze investeer ik in de boeken die ik speciaal voor jou recenseer. Dankjewel alvast!” Als je dus klikt op de link in haar stuk (die naar naar BOL.com verwijst) verdient Dagmar daaraan. Van de inkomsten daaruit koopt ze de boeken die worden uitgegeven door haar werkgever, zodat ze die speciaal voor jou kan recenseren, capice?

Kampeerwijzer wil graag onafhankelijke recensies kunnen schrijven, zonder rekening te moeten houden met sponsoren en affiliate links. Je krijgt op deze site een link die het product goed omschrijft, van een webshop waar Dave en ik zelf goede ervaringen mee hebben of die toegevoegde waarde heeft, zoals een preview van het boek of een video over het onderwerp. Vandaar die doneerknop onderin het linkermenu op dit blog. Ik wil Cees die vorige week 5 euro doneerde hartelijk bedanken en ook de eerdere donateurs (Douwe, Kees, Theo, Erwin). Jullie gift zit in het potje om de jaarlijkse hostingkosten voor deze site te betalen.

4 Reacties op “Boek: Mijn Leven In De Wildernis

  1. Hoe je aan 3 ton komt om 3000 euro per jaar aan rente te krijgen staat er zeker ook niet in?

    Erg knap dat ze samen (?) van € 3000 per jaar kunnen rondkomen. Iets zegt me dat dat zonder zorgverzekering en dergelijke gaat. Maarja, als het je echt gaat om leven in de wildernis is het natuurlijk ook ‘exit’ bij een blindedarm ontsteking.

    • Health Care is gratis in Nieuw-Zeeland. Ik denk dat ze iets meer vangen dan 1% rente (als je het goed wegzet). Peter was al 50 en universitair docent toen hij aan dit leven begon dus hij zal iets hebben opgebouwd in de vorm van sparen/eigen huis en zij heeft altijd heel zuinig geleefd en haar inkomen op de bank gezet.

  2. Hoi Belle, ik vond het tv programma van Floortje Dessing indrukwekkend. Toen had ik echt zoiets van WoW .. ik moet naar Nieuw-Zeeland toe… het boek heb ik niet gelezen.

    • Nieuw-Zeeland staat sowieso op mijn bucket-list, de natuur is daar zo mooi. In het tv-programma doen ze net alsof Floortje alleen reist zonder cameraploeg, dat is zó stom!

Reageer op deze blogpost:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s